Höfundar: ©Notendur ljóð.is |
Heljar svali, norðan nístings bruna-
nepja strýkur frerans hvíta land.
Lengst í fjarska dimmir hjáormar duna,
Dynur ís, er springur klakaband.
Kyngir snjó í fannir hárra hryggja,
holast jökulberg þar rætur liggja.
Straumar þungir bera klakans breiður,
brimið lemur íssins hálu rönd.
Er sem valdi illra norna seiður
úfin hrönn þá mylst við grútta strönd.
Rís og fellur hafs við ölduhreyfing
hrauni líkust frosin jakadreifing.
Gliðna sprungur, glottir vakar auða,
grefst í flauminn mulið ísahroð.
Húms við glætu sýnast svipir drauga
sveima’ um hjarnið, þaktir hvítri voð.
Skýja úr rofi starir stjarna niður.
Stjarfur máni lýsir djúpsins iður.
Löng er nótt á íssins auðnar veldi,
ylmar þar ei björk með fuglasöng.
Munur enginn morgni á og kveldi,
myrkur uns þar koma dægrin löng.
Skelfilegt er þessa nótt að þreyja.
Þarna allar veimiltítur deyja.
--------------------------------------------
Einn á ferð í fimbulnæturs bruna
fnasar upp í kaldan hríðar gjóst.
Heyrist lág úr holum barka stuna,
hristir sig og klórar loðna óst.
Kjagar hægt að klakadrangi og strýkur
köldum feldi við, - og augum lýkur.
Eins og hrímþurs hægum skrefum líður
hann um frerans storð í leit að bráð.
Þolinmóður þraukar hann og bíður
þar til hinu setta marki er náð.
Afl og heyrist ekkert kvikt fékk hlotið
eða krafta líkt og björninn notið.
Ekki neitt á ísnum björninn hræðist,
enginn kýs til fylgdar slíkan varg.
Eins og köttur létt að bráð hann læðist,
leikur sund og fetar klakabjarg.
Dýrs í hrammi felst sá kynngikraftur
að hver, sem fær eitt högg rís vart upp aftur.
--------------------------------------------
Hringanóri svefni léttum sefur,
sælir þess á milli bráð í vök.
Veit af hættu, varúð alla hefur,
værðarmók er tíðum dauðasök.
Sjón og heyrn og skyljun trútt má treysta,
tilfinningu á þúsund öldum reysta.
Einn í leyni á bráð þar björninn starir,
bærist eingin taug í jötuns skrokk.
Hylja tröllið hraunsins ljósu skarir,
hvernig greinist snjór frá risans lokk.
Hrammur felur sífellt svarta trýnið *,
sama fellur dýrið og mjallar línið.
Bíður færis. – Blundar hringanóri.
Björninn þýtur fram, sem ör af streng.
Hausinn molar hrammur dýrsins, stóri,
höggva skoltsins tennur unnin feng.
Staðning hungurs hreysti og fjörið eykur.
Hræs af leyfum stígur fölur reykur.
Lífsbarátta er hörð á íssins auðnum.
Ævin þar er sífellt dauðastríð.
Þar er ei hið sama og hjá suðunum:
Sígræn tugga í jötu og gróin hlíð.
Veg, sem aðeins varðast lífsins hvötum
vér ei lengur skiljum eða rötum.
--------------------------------------------
Leggst til svefns í ljósum mjallar rúmi,
lemur hríðin ís og klettaþil.
Glóir stjarna’ í rofi’ í rökkurhúmi,
rennur drífa um ferans hvítu gil.
Einfarinn á beðnum kalda blundar.
Bærist máske þrá til vinarfundar?
* Gamlar sagnir eskimóa herma að þegar ísbjörninn læðist að bráð, ber hann hramminn fyrir svarta blettinn framan á trýninu til að leynast betur.
Magnús Jóel Jóhannsson.
|
|
|
|
Ljóð eftir Magnús Jóel Jóhannsson
Ísbjörninn
Allt er hjótt (2006-03-28)
Slys
Í gróandanum í Hafnarfirði.
Tvær samtíma myndir
Til nafna míns
Guðmannsgæla (2010-02-18)
Mjólk -kúkgrútur
Sveitin mín (2006-02-13)
í kvöldsins ró
Alparósin
Helga Erlendsóttir – Amma mín
Elliórar:
Elli staka
Tuðrusparkarinn
Haust og vetrarvísur frá ýmsum tímum,
Vorkvöld
[ Til baka í leit ]
|
