1. september 2014
 





















Notandi

Lykilorð


[ Gleymt lykilorð ]

Höfundar:
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z Æ Þ Ö

©Notendur ljóð.is
Þorsteinn Erlingsson

Sólskríkjan (2002-03-09)
Hulda (2002-04-19)
Örbirgð og auður (2003-02-18)
Hreiðrið mitt (2003-11-13)
Snati og Óli (2003-11-27)
Í Hlíðarendakoti (2003-01-09)
Huldufólkið (2002-06-11)
Til Guðrúnar (Mansaungur) (2003-06-03)
Ef æskan vill rétta þér örvandi hönd (2003-10-25)
Rask (2003-12-11)
Athvarfið (2008-09-27)




Meira um höfund:

Þorsteinn Erlingsson fæddist á
Stóru- Mörk 1858. Foreldrar bjuggu í fátækt. Þau eignuðust 13 börn og
komust 9 af þeim á legg. Þau gátu ekki alið önn fyrir þessum nýfædda syni
og var hann því fluttur mánaðar gamall til ömmu sinnar í Hlíðarendakoti
í Fljótshlíð þar sem hann ólst upp. Þorsteinn var "uppgvötaður" 18 ára
að aldri af Steingrími Thorsteinssyni og Matthíasi Jochumssyni. Þeir sáu
um að Þorsteinn komst til náms til Reykjavíkur. Hann útskrifaðist sem
stúdent 1883.


Að loknu stúdentsprófi hélt Þorsteinn
til Kaupmannahafnar þar sem hann innritaði sig í lögfræðinám í Hafnarháskóla
um haustið. Hann lauk ekki námi en bjó í Kaupmannahöfn til 1896. Hann
vann fyrir sér á þessum árum með stundakennslu en lifði í fátækt. Um þetta
leyti voru kvæði hans farin að vekja athygli.

Þorsteinn var mótaður af rómantísku
stefnunni er hann hélt út en gerðist jafnaðarmaður á námsárum sínu úti
og orti mörg þekktustu kvæði sín í anda raunsæis. Þorsteinn var mikill
aðdáandi fornbókmennta og hann sleppti aldrei alveg hendinni af rómantíkinni.

Þorsteinn var húmanisti og jafnaðarmaður
og er náttúran  afar mikilvæg í skáldskap hans.Þorsteinn var mikill
persónuleiki, harður og viðkvæmur í senn, opinskár og meinfyndinn í skáldskap
sínum. Hann hafði alltaf mikla samúð með öllum minni máttar hvort sem
það voru dýr eða menn. Ljóð hans eru  mælsk og ljóðræn og orðfærið
er auðskilið.

Auk þess sem hann samdi ljóð þýddi
Þorsteinn einnig sögur og ævintýri.

Þorsteinn snéri heim til Íslands
1895. Eftir að hann kom  heim er eins og hann hafi tapað byltingaranda
raunsæisstefnunnar. Það er eins og honum hafi fundið verra að benda á
það sem miður fór í umhverfi sínu eftir að vera kominn hingað.

Þorsteinn náði ekki háum aldri. 
Hann var 56 ára  þegar hann lést úr lungnabólgu í Reykjavík 1914.
Minnisvarði um þetta merka skáld stendur við Hlíðarendakot.