16. maí 2021
 





















Notandi

Lykilorð


[ Gleymt lykilorð ]

Höfundar:
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z Æ Þ Ö

©Notendur ljóð.is
Hafið og eldspítan

Í stofu í Kópavogi ein eldspíta lá
Hún svaf værum blundi
En kveinkaði sér og stundi
Þar til að hún vaknaði og hafið sá.

Í hári hennar sjá mátti lítinn loga
Og hann dansaði dátt
Og snarkaði hátt
Og myndaði fagran ljósboga.

Út var með hana farið.
Kvöldið rautt sem rós
og kveikt var kertlaljós.
En lífið var henni falið.

Skyndilega hún tókst á flug
Gegnum loftið þaut
Og fögur höfði laut
Óhefluð með frjálsan hug.

Hún sá þar nálgast hafið bjarta
Sýn var fegurst sú
Og fyllti von og trú
Og gladdi lítið eldspítuhjarta.


Og hafði eldspítuna kyssti
Og faðmaði og dáði
Og ást sína ljáði
En eldspítan logann sinn missti.

Hún ástina frekar en lífið vildi
En engum gröm
Heldur hamingjusöm
Því það er ástin sem gefur lífinu gildi.









Hulda
1994 -

17.02.2009


Ljóð eftir Huldu

Manneskjan
Árstíðirnar
Þessar
Bæn
Börnin þá og nú
Á fyrri tíðum
Vondir menn.
Draumar
Dalurinn
Síðasti sumardagur
Listin
Vá maður, hvað á ég að gera?
Vetrarkvöld
Ljóð
Kisan mín Tanja
Púki
Aðal töffarinn í bænum..
Bolur
Lífið
Lítið og ljótt.
Ástfangin
Tökuljóð
Þegar eitt kemur bíða börnin eftir hinu.
Sumar
Myrkrið blekkir
Bæn - Þakka þér Guð
Vertu þinn eigin vinur
Kveðjan mín
Líkt og flökkumær
Fjallkonan
Jón Hreggviðsson hýddur
Draumur
Við hvíta móðu
Réttmælavísur
Tyggjóklessan hennar Heiðrúnar
Rómeó&Júlía
Óðurinn til tímans
Vængjaþytur
Halelúja
Litla jólarósin
Hafið og eldspítan
Mér þykir það leitt
Óður Höllu til fossbúans (2010-08-30)
Söknuður (2010-10-19)
Eitt kertakríli
Ljótir leikir (2012-03-09)
Fugl í búri


[ Til baka í leit ]